كارفرما ابتدا وعده داد بخشي از حقوق معوقه را پرداخت كند ولي چون كارگران خواستار پرداخت همه معوقات و حق بيمه بودند، به شركت دستور داد تا همه اعتصاب كنندگان را از كار اخراج كنند و به همه كارگران معترض به همين خاطر برگ تسويه حساب داده شد.
از سه شنبه گذشته جمعي از كارگران سايت ۳ پتروشیمی بوشهر در منطقه ویژه پارس كه هنوز به بهره برداری كامل نرسیده و در حال گذارندن مراحل اولیه ساخت است، در اعتراض به عدم پرداخت ۳ ماهه دستمزد و حق بيمه شان، دست به تجمع اعتراضي زدند. اما آنچه در اين بين جالب توجه بود اينكه كارفرمايان اين شركت به جاي رسيدگي به مشكل كارگران و پرداخت دستمزدشان، به آنها برگ تسويه حساب دادند و به كارگزيني شركت معرفي كردند.به گزارش ایلیا نیوز، در اين رابطه يكي از كارگران شركت گفته: ما داخل سايت ۳ پتروشیمی بوشهر در حال کار هستیم و بدترين شرايط اقامتي، رفاهي و حقوقي را داريم. پیمانکار این پتروشیمی (شرکت ساختماني نصب تجهیزات پتروشیمی) از مردادماه تا الان هیچگونه حقوقی به حساب کارگران و کارکنان دفتری خود واریز نکرده و حق بیمه تأمین اجتماعی را به صورت یک ماه یک بار وایرز كرده است.

اين فعال كارگري ادامه داد: كارگران حتی برای درخواست مساعده نيز روزها زیادی باید انتظار بكشند تا بعد از مدت ها انتظار مبلغی نزديك به دویست هزار به حساب آنها واريز شود. تعداد ۵۰۰ نفر از کارگران شرکت به خاطر اين مشكلات از روز دوشنبه دست به اعتصاب زدند.

وي در مورد نحوه برخورد كارفرمايان با اين اعتراض به تابناک گفت: كارفرما ابتدا وعده داد بخشي از حقوق معوقه را پرداخت كند ولي چون كارگران خواستار پرداخت همه معوقات و حق بيمه بودند، از روز چهارشنبه به شركت دستور داد تا همه اعتصاب كنندگان را از كار اخراج كنند و به همه كارگران معترض به همين خاطر برگ تسويه حساب داده شد. در واقع آنها در پاسخ اين سئوال ما ۵۰۰ نفر كه در اعتراضي آرام، پرسيديم چرا ۳ ماه دستمزد و مزاياي ما را پرداخت نمي كنيد، بدترين پاسخ ممكن يعني اخراج را مطرح كردند و اضافه كردند تا روز يكشنبه فرايند تسويه حساب خود را انجام دهید.

بر اساس آنچه آمد بار ديگر مشخص مي شود كه جامعه كارگري كشور به رغم همه شعارهاي زيبا و رأي آوري كه مسئولان در دفاع از آنان سر مي دهند، از امنيت و وضعيت مناسب شغلي برخوردار نيستند. آنها با كوچك ترين اعتراضي كه حتي بعد از ماهها عدم دريافت حقوق انجام دمي هند به راحتي با تهديدهايي مثل اخراج از كار و بيكار شدن رو به رو مي شوند.

در اين بين سوال مشخصي كه قابل طرح است و نياز به پاسخ روشن مسئولان دارد اينكه بالاخره چه گروه و نهادي بايد به مشكلات جامعه كارگري كشور و رسيدگي كند و در چنين شرايطي كه تيغ تيز كارفرما بر روي گلوي نازك كارگر سنگيني مي كند، چه گروهي بايد به حمايت از آنان برخيزد؟

اشتراک این خبر در :